Amosando publicacións coa etiqueta sonetos. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta sonetos. Amosar todas as publicacións

mércores, 13 de maio de 2020

Luís de Camões: Rimas


 Julga-me a gente toda por perdido,
vendo-me tão entregue a meu cuidado,
andar sempre dos homens apartado,
e dos tratos humanos esquecido.


Mas eu, que tenho o mundo conhecido,
e quási que sobre ele ando dobrado,
tenho por baixo, rústico, enganado,
quem não é com meu mal engrandecido.

Vão revolvendo a terra, o mar e o vento,
busquem riquezas, honras a outra gente,
vencendo ferro, fogo, frio e calma;

que eu só em humilde estado me contento,
de trazer esculpido eternamente
vosso fermoso gesto dentro n’alma.

xoves, 5 de setembro de 2019

Ramón Cabanillas: Na taberna (de No desterro, 1913)

 Os mozos mariñeiros da fiada
lémbranse rindo alleos de coidados;
cheira a aceite e pemento requeimados
rustrido de xurés e caldeirada.

Conta o patrón nun corro a treboada
do ano setenta, historias de afogados;
e empuxándose, inando, entran mollados
os homes dunha lancha de enviada.

Pasa de man en man a xerra roiba
de albariño, e namentras cae a choiva,
e o vento fai tremer a casa enteira,

detrás do mostrador clarexa o ceo
nas trenzas de ouro, no mirar sereno,
no sorriso de luz da taberneira.

luns, 17 de setembro de 2018

Lorca: Soneto de la dulce queja

Herbert List: Pola mañá  (Atenas, 1937)

 Tengo miedo a perder la maravilla
de tus ojos de estatua y el acento
que me pone de noche en la mejilla
la solitaria rosa de tu aliento.

Tengo pena de ser en esta orilla
tronco sin ramas, y lo que más siento
es no tener la flor, pulpa o arcilla,
para el gusano de mi sufrimiento.

Si tú eres el tesoro oculto mío,
si eres mi cruz y mi dolor mojado,
si soy el perro de tu señorío.

No me dejes perder lo que he ganado
y decora las aguas de tu río
con hojas de mi Otoño enajenado.

mércores, 28 de marzo de 2018

José Hierro: Niño

 Rey de un trigal, de un río, de una viña:
así habrá de soñarse. Y libre. Dueño
de si, hoguera perpetua en que arda el leño
de la verdad. Y que el amor lo ciña.

Querrá subir hasta que el cielo tiña
de claridad el bronce de su sueño.
Pero no hay alas. Se herirá en su empeño,
y llorará sobre su frente niña.

Y sabrá la verdad. Morirá el canto
en su garganta, roja del espanto
que oye y que mira y gusta y toca y huele.

Y estrenará su corazón rasgado
de hombre acosado, de hombre acorralado,
de ejecutado en cuanto se rebele.

martes, 18 de xullo de 2017

Alfonsina Storni: Soneto

 Quiero un amor feroz de garra y diente
que me asalte a traición en pleno día,
y que sofoque esta soberbia mía,
este orgullo de ser todo pudiente.
Quiero un amor feroz de garra y diente
que en carne viva inicie mi sangría,
a ver si acaba esta melancolía
que me corrompe el alma lentamente.
Quiero un amor que sea una tormenta,
que todo rompe y lo remueve todo
porque vigor profundo la alimenta.
Que pueda reanimarse allí mi lodo,
mi pobre lodo de animal cansado,
por viejas sendas, de rodar, hastiado.

A música calada, a soedade sonora