CANCIONEIRO DAS RIBEIRAS DO TEA (1929) / Fermín Bouza Brey e Luís Brey Bouza

 AMOROSAS 

                             

O loureiro raíz de ouro
bota folliñas de prata...
Coller amores non custa
olvidalos si que mata.

Atrévete, queridiño,
atrévete, venme a ver.
As cartas son escusadas
para quen non sabe ler.

Fuches falar mal de min
a xunta dos meus amores,
fai de conta que botaches
auga por riba de flores.

Fermín Bouza Brey: Lelías ao teu ouvido

Mori Ippō: Rosa silvestre e paxaro

O pumariño da noite quer fructificar estrelas,

O tanger desta cantiga é o sinal para acendelas...

-ai, meu amor!-

...é o sinal para acendelas.

Agárdanos na ribeira, sob o descordo do mar,

no seo dos cons, o leito de herbiñas de namorar...

-ai, meu amor!-

...de herbiñas de namorar.

As nove ondas do ensoño espreitan co seu engado

pra enguedellar a toleira desta noite de noivado.

-ai, meu amor!-

...desta noite de noivado.

Así ao fontegal da espranza, antes de que saia o día

iremos enguedellados catar a flor da auga fría...

-ai, meu amor!-

... catar a flor da auga fría.

Ao alén! que no pumariño madurecen os luceiros,

nosos dous corazóns bailan tolos nos ledos turreiros,

-ai, meu amor!

no labradío das ondas albea a flor do luar,

lámpada para o teu leito de herbiñas de namorar...

-ai, meu amor!

se algún malfado nos fire, axotaremos o mal

a bicos, ouh caramiña de un virge caramiñal...

ai, meu amor!- ...

de un virge caramiñal.

Bouza Brey: Sabugueiro

Sabugueiro da folla repenicada

polo maio estralando de brancas flores

collereiche un ramallo na madrugada

pra facer un feitizo prós meus amores.

Que non fuxan os merlos que fan o niño

no máis mesto curruncho dos teus verdores:

esgazareiche as ponlas moi a modiño

pra facer un feitizo prós meus amores.

Cocereiche con cornos de vacaloura,

con fiúncho e con ruda dos arredores

da ermida feituqueira da Virxe loura

pra facer un feitizo prós meus amores.

Pra este amor, sabugueiro, que me entolece

túas flores segura menciña son,

que ti tamén floreces cando florece,

vermelliño de rosas, meu corazón.

CANCIONEIRO DAS RIBEIRAS DO TEA / Fermín Bouza Brey e Luís Brey Bouza (1929)

 ANIMAIS E PLANTAS

O paxaro de María
anda nas miñas cereixas
come, paxariño, come
que hei de ver as que me deixas.

Este é o tempo do tróupele, tróupele,
este é o tempo de troupelear,
este é o tempo de mazal-o liño,
este é o tempo de o liño mazar. 

Bouza-Brey: Nao senlleira