Amosando publicacións coa etiqueta Gloeden. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Gloeden. Amosar todas as publicacións

luns, 1 de maio de 2023

Curros Enríquez: O maio

Aí vén o maio
de flores cuberto ...

Puxéronse á porta
cantándome os nenos;
e os puchos furados
pra min estendendo,
pedíronme crocas
dos meus castiñeiros.

Pasai, rapaciños,
calados e quedos;
que o que é polo de hoxe
que darvos non teño.
Eu sonvos o pobre
do pobo gallego:
pra min non hai maio,
pra min sempre é inverno! 

Cando eu me atopare
de donos liberto
e o pan non me quiten
trabucos e préstamos,
e como os do abade
florezan meus eidos,
chegado habrá estonces
o maio que eu quero.

Queredes castañas
dos meus castiñeiros? 


Cantádeme un maio
sen bruxas nin demos;
un maio sen segas,
usuras nin preitos,
sen quintas, nin portas,
nin foros, nin cregos.

sábado, 4 de marzo de 2023

Efebo

 Von Gloeden fotografou este giovane na Nápoles da década de 1890, e faino posar aquí contra un fondo de rocha, enfatizando a súa vulnerabilidade e sensualidade, nu e solitario, dun xeito case cristián, coa cabeza inclinada a un lado.

sábado, 18 de febreiro de 2023

Salmo

Suba mi oración como incienso en tu presencia, el alzar de mis manos como ofrenda de la tarde"

(Sal. 141,2)

xoves, 5 de maio de 2022

Vitoria de Alexandre sobre os persas

Unha vez Alexandre Magno conseguira unha sinalada vitoria coa morte de máis de cento e dez mil homes e sen dar acabado con Darío, que se lle adiantara na fuxida catro ou cinco estadios, tras coller o carro e o arco, voltou e achou os macedonios cargados de inmensas riquezas, o botín que levaban do campo dos bárbaros, apesar de se teren estes alixeirado para a batalla deixando en Damasco a maior parte da bagaxe. Reservaran para o mesmo Alexandre o pavillón de Darío, cheo de multitude de servos, de ricos aveños e de abundante outro e prata.

Espíndose da armadura, pois, dirixiuse inmediatamente ao baño, dicindo: "Lavemos a suor da batalla no baño de Darío", ao que un dos seus amigos repuxo: "Non tal de Darío, senón de Alexandre, porque as cousas do vencido son e deben chamarse do vencedor".
Cando Alexandre viu as caixas, os xarros, as palanganas e os alabastros, todo garnido de ouro e traballado con primor, percebeu ao mesmo tempo o arrecendo fragrante que da mirra e os arumes que despedía a casa, e, tras pasar dela á tenda, que pola súa altura e capacidade e pola súa decoración con alfombras, mesas e aparadores era con certeza digna de admiración, volveuse aos seus amigos: "Nisto consistía -díxolles-, segundo o que parece, reinar".
Plutarco: Vida de Alexandre (s.I d.C.)

xoves, 21 de abril de 2022

Xardín de Babilonia

E achábase tamén ao pé da acrópole o xardín que chamaban colgante, que fora construído, non por Semíramis, senón por un rei sirio posterior como obsequio a unha concubina; disque esta, persa de raza, tiña saudades dos prados das montañas e pediu ao rei que imitase as particularidades do territorio persa mediante a destreza dos cultivos.

Diodoro de Sicilia: Biblioteca histórica, libro II, 10, 5-10 (s. I a.C.)

martes, 5 de abril de 2022

Odisea, I



Fálame, Musa, daquel varón enxeñoso e astuto que, tras destruir a sagrada cidade de Troia, andou sen rumo moito tempo e coñeceu as cidades e os costumes de moitos homes, e padeceu innumerables traballos no mar tratando de salvar a propia vida e a dos seus camaradas camiño da súa patria. 
E aínda así non o deu conseguido, e eles pereceron pola súa propia loucura. Insensatos que devoraron os rabaños do Sol, fillo de Hiperión, e el non os deixou volver.

Ou deusa, filla de Zeus!, cóntanos, aínda que non sexa máis que unha parte de tales cousas.


domingo, 27 de febreiro de 2022

Eduardo Pondal: Queixumes dos pinos


Dous rapaces, non sei onde,
Ben non me podo acordar;
Do vento mouros, garridos,
De tenro corpo lanzal,
Cal dous follentes brabádigos,
Da terra de Breogan;
Nun sitio vougo, areoso,
Se puxeron a cantar:

Dicide, ventos da Croa
O qu' oístes sen tardar:

   —Dunha lancha a branca vela,
Da negra altura ao tornar,
Parece, toda encurvada,
Da virazon xorogal,
Unha ala dunha gaivota,
Que máis alta qu' outra vai.
Que garrida é a branca vela,

Cando se ve bandear!...

venres, 18 de febreiro de 2022

Queixumes dos pinos: "Agora, meu corazón"







Agora, meu corazón,

Agora pola noitiña,

Pola mañanciña, non.

 

Ninguén nos pode estorbar…

É ben separada e soa,

Esta gandra de Gundar.

xoves, 28 de outubro de 2021

Eduardo Pondal: Meniña, rapaza nova



Meniña, rapaza nova,
Ou rosa de Corcoesto;
Que te brandeas con gracia,
Aos doces sopros do vento:
S'é certo que por ti vivo
S’ é certo que por ti peno;
Se tan doce e dadivosa,
Como din que es, é certo;
Cúrame, ou rapariga,
Estas saudades que teño:
Estas saudades da alma,
De non sei que, que padezo;
Ti tes dos meus males a doce          [menciña,
Ou rosa de Corcoesto.

domingo, 26 de setembro de 2021

Queixumes dos pinos

—De Camelle os baixos son,

Moi garridos ao mirar;

Nun día claro d’ inverno,

Cando o vento en calma está:

O pescador desde longe,

Con doce e secreto afán,

De bruzos sobre da proa,

Os está vendo branquear.

mércores, 26 de maio de 2021

Pasquale Stracuzzi



—Un lindo zagalexo,
Prométesme, señor;
Tan lindo, que miralo
Será unha perdición;
Algo curto, ben feito,
De roxa, leda cor,
Con gorchetes de prata,
No estreito cinturón;
Que cando os aires viren
A folla ao catasoI,
Fará garridos pregues,
De min ao rededor.
 

sábado, 6 de marzo de 2021

Tarab: Dogan el Rojo

 Los celtas de Irlanda tuvieron un rey llamado Dogan el Rojo. Era muy aficionado a la música, y en las largas noches invernales -en esas noches en las que la tempestad atlántica impedía que los piratas, los normando, los hombres del Norte, arribaran a las costas-, reunía cien arpistas en palacio. Si entonces había un cantor que traía de lejos una canción nueva, Dogan se entusiasmaba, reía, gritaba, se tiraba al suelo, lanzaba al aire las antorchas con riesgo de quemar el palacio y, cogiendo en el estrado el cojín bermejo, lo desgarraba y derramaba la irreprochable lana sobre la cabeza de los huéspedes gritando:

- ¡Tomad! ¡Tomad rosas!

Dogan murió, y su palacio es hou ruina cubierta de hiedra en los herbazales de la Irlanda centras. Pero no se pueden pasear aquellas ruinas sin riesgo, pues los visitantes acaban por oír la risa contagiosa de Dogan y ríen a su vez, o escuchan los cantores de antaño y se entusiasman como se entusiasmaba el gran Dogan el Rojo, y gritan, brincan, hacen mil locuras.

Cuenta Stranchey de una visita que unos parientes de lord Palmerston hicieron a las ruinas del palacio de Dogan. Eran unos graves victorianos, pero no pudieron resistir la seducción del lugar. Unos comenzaron a reírse y contagiaron su risa a los otros, alguien gritó y una lady se descalzó y tiró sus zapatos al aire; finalmente todos gritaban, reían, corrían de aquí para allá y Mr. James S. Woodmere, profesor de Teología y miembro del Parlamento, se lanzó a comer hierba. Habían oído reír a Dogan y cantar a sus músicos. Un caso de tarab entre los más serios ingleses que haya habido nunca.

Cunqueiro: "Tarab" (O reino da chuvia, p. 401-402 [11.12.1960])

venres, 5 de marzo de 2021

Tarab


Tarab es entusiasmarse con la música, enajenarse, "emoción física de alegría o tristeza", dice el profesor García Gómez. 

[...] El señor García Gómez cita como ejemplo de tarabal al califa Iacid, de Bagdad, quien, entusiasmado con una cantora siria, coge un almohadón de su sofá, se lo pone en la cabeza y recorre el salón gritando:

- ¡Pescado fresco! ¡Pescado fresco!

Otro caso de tarab que cuenta don Emilio pasa en la Sevilla del siglo VIII. Llegó una esclava de Oriente, gran cantora. Dos emires van a oírla. La habitación en que los reciben es destartalada, y la cantora es vieja, fea, sucia. Pero cuando canta, ¡qué maravilla! 

Los dos aficionados se revuelven por el suelo entusiasmados, gritan, se rompen sus vestiduras, y uno de ellos vacía por su cabeza varias botellas de aceite...

Cunqueiro: "Tarab" (O reino da chuvia, p. 401-402 [11.12.1960])

sábado, 20 de febreiro de 2021

Queixumes dos Pinos



Que barba non coidada!
Que pálida color!
Que vestido que longa
Noncuranza afeou!
Quizais é algún malvado,
Quizais é algún ladrón…
Miña madre, valédeme,
Valédeme, por Deus;
Quizais é algún minguado,
Qu’o juízo lle mancou;
Oh! que vista tan brava,
Chea d’espanto e dor!
Non sei se me dá medo,
Se me dá compaixón;
Parece un pino leixado do vento,
Parece botado do mar de Niñóns


venres, 6 de novembro de 2020

Airas Nunes (na corte de Sancho IV, entre 1284 e 1289)



 Bailemos nós ja todas tres, ai amigas,

so aquestas avelaneiras frolidas,
e quen for velida como nós, velidas,
se amigo amar,
so aquestas avelaneiras frolidas
verrá bailar.

Bailemos nós ja todas tres, ai irmanas,
so aqueste ramo d’ estas avelanas,
e quen for louçana como nós, louçanas,
se amigo amar,
so aqueste ramo d’estas avelanas
verrá bailar.

Por Deus, ai amigas, mentr’ al non fazemos
so aqueste ramo frolido bailemos,
e quen ben parecer como nós parecemos,
se amigo amar,
so aqueste ramo, sol que nós bailemos,
verrá bailar.

domingo, 16 de agosto de 2020

Federico García Lorca: Seis poemas galegos

Imos silandeiros orela do vado
pra ver o adolescente afogado.
Imos silandeiros beiriña do ar,
antes que ese río o leve pró mar.

Súa alma choraba, ferida e pequena
embaixo os arumes de pinos e de herbas.
Auga despenada baixaba da lúa
cubrindo de lirios a montana núa
.

O vento deixaba camelias de sombra
na lumieira murcha da súa triste boca.
Vinde mozos loiros do monte e do prado
pra ver o adolescente afogado!

Vinde xente escura do cume e do val
antes que ese río o leve pró mar!
O leve pró mar de curtiñas brancas
onde van e vén vellos bois de auga.

Ai, como cantaban as arbres do Sil
sobre a verde lúa, coma un tamboril!
Mozos, imos, vinde, axiña, chegar
porque xa ese río mo leva pra o mar!

domingo, 28 de xuño de 2020

Soño de Agamenón


Subía la divinal Aurora al vasto Olimpo para anunciar el día á Júpiter y á los demás dioses, cuando Agamenón ordenó que los heraldos de voz sonora convocaran á junta á los aqueos de larga cabellera. Convocáronlos aquéllos, y éstos se reunieron en seguida.

53 Pero celebróse antes un consejo de magnánimos próceres junto á la nave del rey Néstor, natural de Pilos. Agamenón los llamó para hacerles una discreta consulta:

56 «¡Oíd, amigos! Dormía durante la noche inmortal, cuando se me acercó un Sueño divino muy semejante al ilustre Néstor en la forma, estatura y natural. Púsose sobre mi cabeza y profirió estas palabras: «¿Duermes, hijo del belicoso Atreo domador de caballos? No debe dormir toda la noche el príncipe á quien se han confiado los guerreros y á cuyo cargo se hallan tantas cosas. Préstame atención, pues vengo como mensajero de Júpiter; el cual, aun estando lejos, se interesa mucho por ti y te compadece. Armar te ordena á los aqueos de larga cabellera y sacar toda la hueste: ahora podrías tomar á Troya, la ciudad de anchas calles, pues los inmortales que poseen olímpicos palacios ya no están discordes, por haberlos persuadido Juno con sus ruegos, y una serie de infortunios amenaza á los troyanos por la voluntad de Júpiter. Graba mis palabras en tu memoria.» Dijo, fuése volando, y el dulce sueño me abandonó. Ea, veamos cómo podremos conseguir que los aqueos tomen las armas. Para probarlos como es debido, les aconsejaré que huyan en las naves de muchos bancos; y vosotros, hablándoles unos por un lado y otros por el opuesto, procurad detenerlos.»

Ilíada II,48-75

A música calada, a soedade sonora