Amosando publicacións coa etiqueta Ramos. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Ramos. Amosar todas as publicacións

martes, 4 de xullo de 2023

Ismael Ramos: ¿Quién dispara al corazón de mi padre?

 El corazón siempre me ha parecido un órgano delicado. Compararlo con un motor, toda esa literatura hidráulica, no me resulta vulgar, sino inadecuado. Un corazón es, en realidad, como una flor seca. Tiene algo vegetal y carnoso. Una flor que nunca llega a convertirse en fruto, que cuando está a punto de madurar lo suficiente, creciendo y ensanchando sus paredes, se vacía de nuevo. Estos días, el mundo juega a la sístole y diástole con las políticas progresistas y los derechos conquistados y, mientras tanto, yo pienso en el corazón cansado de mi padre.

Conversando en la librería Numax con Bibiana Collado a propósito de algunas de las ideas de su libro 'Yeguas exhaustas', ambos coincidíamos en que nos era imposible expresar en el texto la manera en que la precariedad lleva hasta el límite los cuerpos de nuestros padres. Cómo ellos encarnan un cansancio extremo, febril. Lo único en lo que pienso cuando pienso en la fuerza de trabajo: un animal que tira, que continúa. No es algo generacional —median dos o tres décadas entre los padres de Bibiana y los míos—, estoy seguro de que la conciencia sobre el propio cuerpo y esos dientes apretados existen también ahora mismo entre los nacidos en los 90 o los 2000. Papá trabaja, de media, unas once o doce horas diarias. De lunes a viernes. No cuento los desplazamientos. Hubo épocas en que fueron más, otras menos. Hacia finales de junio el moreno en su brazo izquierdo es la marca inequívoca de eso que el poeta clásico dio en llamar los trabajos y los días.

La verdad es que yo no me parezco casi nada a mi padre. Compartimos, como mucho, un sentido del humor y una curiosidad insaciable por el mundo que empleamos solo para competir entre nosotros o delante de mi madre y mi hermana. Nunca como punto de encuentro. En algunos momentos de mi vida, supe que él me quería porque mamá se esforzó en convencerme de ello. Supongo que haría lo mismo con él. 

Mi padre no planeó tener un hijo maricón, ni una mujer pensionista a los cuarenta, ni una hija indecisa. Tampoco deseó un escritor en la familia, ni creo que le guste este artículo. Le preocupa que no ahorre —sin ser él un gran gestor—, que viaje demasiado, que este no sea un trabajo lo suficientemente serio —incluso ahora que soy funcionario— y que poco a poco me conduzca a la ruina este estilo de vida, este desclasamiento que él mismo, sin saberlo, propiciaba cada vez que se sentía orgulloso de mis logros. Él, que deseó que yo fuese su opuesto y que, aun así, no me alejase nunca demasiado.

El corazón se estira, se llena, se encoge de nuevo y siempre hay algo que se va desgastando: la piel curtida del lado izquierdo del cuerpo o los dedos entre los que se sostienen treinta y cinco años de cigarrillos. Y, de pronto, un día, hay algo que se rompe.

Puede que fuese mi homosexualidad, las primeras vacaciones en el extranjero, el gusto por los restaurantes, todos los libros sin argumento —los que leo y los que escribo— y esa suspicacia mutua cuando hablamos de ciertos temas: la política, la lengua, el cuidado del corazón… Sé que la historia se repite, que somos muchos los que sentimos cómo se partía con un chasquido vegetal aquello que sentíamos que nos unía a nuestro padre o a nuestra madre. Que vimos en sus ojos con una mezcla de orgullo y resentimiento cómo nos miraban como si fuésemos diferentes. Y es cierto, pero no es cierto.

No hay viajes suficientes, restaurantes, libros o conocimientos socialmente prestigiados que me separen de la inteligencia y el sentimiento de aquellos que son invisibles y menospreciados: hablo de un animal de trabajo, del cuerpo de mi padre desde los dieciséis años, de su corazón como una flor preservada.

Cuando esto se publique yo seguramente ya haya hablado con mis padres sobre su voto en las generales y sobre el mío propio. Sobre por qué el mundo se esfuerza por separarnos cuando lo cierto es que la ultraderecha nos borrará al mismo tiempo: al hijo maricón, a la madre pensionista, al padre obrero, a la hermana indecisa. Les advertiré a los tres que hay discursos de odio que apuntan directamente a nuestros corazones y habrá quien no dude en disparar. Y quizás sea necesario decir mucho más. A lo mejor, quién sabe, estaremos todos de acuerdo. Y, si no, discutiremos. Discutir es la prueba inconfundible de que estamos vivos y permanecemos juntos, de que coexistimos. Porque todavía no hemos sido borrados —ni en el campo, ni en la cultura, ni en el seseo y la gheada de esta lengua que aplastarán una vez sin miramientos— y hay cientos de hombres como mi padre que se interpondrían entre mi corazón y una bala. Incluso si no me entienden. Incluso si todos le indican lo contrario. En esa flor confío. Pero, ¿durante cuánto tiempo?

Artículo completo aquí (01.07.2023)

martes, 20 de decembro de 2022

Ismael Ramos: Poema de "lixeiro"

 Tres vacas

Mentres les, concéntrome no tacto da túa chaqueta.
E penso no pelo mollado das vacas cando chove, se ninguén as recolle.
Unha paciencia triste. Mesta.
As vacas, que non dubidan que as virán recadar. Os seus ollos tranquilos.
Debuxo a túa postura, tan parecida á dos paxaros cando secan as ás molladas.
Ese movemento pequeno que avanza e dubida cada vez que os teus ombros se adiantan ao teu corpo.
Cada vez que descubro o que protexes e
te atravesa.
Tremes.
Estamos sós e quietos. Escribo sobre ti.
Fóra as vacas confían no amor.

A single man

mércores, 7 de decembro de 2022

Ismael Ramos: Setembro, madrugada

 
As casas de verán son infancias baleiras. Isto contoumo Pepe.
A moza de Iván durmía dentro un sono lixeiro.
Esa noite, na terraza fronte ao monte Louro, na boca do océano, os amigos falamos dos deuses e da tecnoloxía.
Todo aquilo que escapa de
nós e inventamos.
Eu lembrei aquela tarde na praia do Pindo, aqueles rapaces morenos e louros de dentes infinitos.
Lembreime cos zapatos cheos de area e o centro dos ollos máis verde ca nunca.
Quería explicarvos o paso do tempo. Esa alucinación.
Alguén falou entón do aburrido que sería todo a partir de agora.
Rematar a universidade. Regresar.
Comprendemos a palabra éxodo, o seu inicio infinito.
Comprendemos tamén que avanzar é seguir cavando ata quedar sen unllas.
Os deuses inventaron a medida, pero nós inventamos os deuses.
Quedamos sós.
Agora que comeza setembro, refuxiámonos en vilas pequenas con colexios católicos.
O relevo da cruz sobre o ceo en Aldán ou na Pena do
Ouro, podería ser Irlanda.
Alguén dixo: aquí o alcoholismo nin sequera é unha opción.
E mentres o dicía, estabamos bebendo na terraza dun piso baleiro.
As nosas voces abríndose á noite. Silencio.
Ningún neno.

martes, 28 de decembro de 2021

Ismael Ramos: "O futuro" (de Lixeiro)

Preguntades constantemente que faremos despois. Pero nós non sabemos responder con palabras. Non sabemos.

É coma cando todas as árbores dun bosque se inclinan ao mesmo tempo para indicar a dirección do vento. O seu boureo. A desorde.
Poderiamos chamarlle futuro á diferenza entre o que intentamos ser e o que somos, entre o que cremos ser e o que verdadeiramente somos.
Unha fórmula próxima á da decepción.
Pero nós eliximos a imaxe chorosa dunha virxe.
Escollemos unha estampa para poder rompela ou deixala esquecida dentro dun libro durante anos.
Alí, lonxe da vista. Onde non vos moleste nunca máis a nosa feliz indecisión.

sábado, 22 de maio de 2021

Poema de "Lixeiro", de Ismael Ramos


Na casa de en fronte o home serra, martela.

Cada poucas semanas inicia unha obra nova sen sabermos se rematou a anterior.
Ningún veciño atende. Salvo eu, esta mañá.
Sento no escritorio e intento contar a historia dos meus nervios.
Fixo unha data concreta e despois serro, martelo. Espanto paxaros.
Os meus nervios son homes que entran e saen.
Escribo unha parábola sobre a traizón do mundo contra o mundo.
Un só home que entra e sae. Unha vez.
Esperto cedo e non recibo visitas.
Na casa de en fronte o veciño comeza a traballar antes ca min.
Ningún dos dous sabe da tarefa do outro: os avances, a duración.
O traballo é un misterio. Fixo unha data concreta dende a que empezar. Continúo.
O poema de amor sobrevive ao amor.
Preto de aquí, un home adulto chora na ducha durante dous, tres minutos.
Despois le algo que o reconforta.

luns, 15 de xaneiro de 2018

George Silk: Country Boy (1940s)

Esperto e Adrián está sentado aos pés da cama.

Case sempre discutimos sobre as mesmas cousas, unha e outra vez.

Evitamos falar do importante.

Falo do que vin, do que lin, case nunca daquilo que toquei. 

Ivan baixou mercar pan e dámo aos poucos na boca.

Pedimos comida por teléfono. Fóra comeza unha manifestación.

Se non falamos das cousas importantes se cadra é porque vivimos xuntos.

Porque hai momentos en que os nosos corazóns baten dentro do mesmo cuarto e o meu estómago vaise enchendo de pan.

O mundo respira. Discutimos.

Entón pregunto:

De que cor terán os ollos os fillos cos que soñei?

E comezamos outra conversa.

Ismael Ramos: "Un poema novo", en Lixeiro

A música calada, a soedade sonora