Amosando publicacións coa etiqueta literatura británica. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta literatura británica. Amosar todas as publicacións

mércores, 24 de maio de 2023

Doris Lessing: Canta la hierba (1950)



… la sociedad gobernada por Lobengula se regía por leyes estrictas: todo el mundo conocía los límites que no debía traspasar. Cuando alguien cometía un acto imperdonable, como tocar a una de las mujeres del Rey, se sometía con total fanatismo al castigo, que solía consistir en el empalamiento sobre un hormiguero o una hoguera, o algo igualmente desagradable. “Soy consciente de que he obrado mal -decía-. Por lo tanto, pido que se me imponga una pena”. La tradición mandaba afrontar el castigo, y no cabía duda de que había algo hermoso en ello. 

(Canta la hierba, pág. 16).

sábado, 17 de setembro de 2022

Jacinto Antón: "Cuando vienen a por ti los troles de Mordor"

[...] El propio Tolkien (1892-1973) se movía en un mundo de hombres (lo cuenta su biógrafo Humphrey Carter, J. R. R. Tolkien, una biografía, Minotauro, 1990). Para él —hijo de su época—, lo natural era que el universo masculino y el femenino estuvieran separados, ellas en el ámbito doméstico o como mucho en el de “los misterios de la Bona Dea”, como decía C. S. Lewis. Los Inklings eran todos varones y en ese tipo de grupos las mujeres estaban excluidas. Tolkien había vivido además la intensa experiencia del frente en la Primera Guerra Mundial, en el Somme, caracterizada por la camaradería masculina (uno de los leitmotiv de El señor de los anillos). Es cierto que una de las historias más recordadas del escritor es la del mortal Beren y su amor por la bella elfa inmortal Lúthien (en la lápida en la tumba de Tolkien y su esposa Edith figuran los nombres de los dos personajes, identificados con ellos), pero eso apunta a una idea romántica e idealizada de la mujer y del amor que no está reñida con una discriminación en la práctica. En sus cartas, recogidas por el propio Carter, Tolkien señala que no cree en la amistad entre hombres y mujeres. [...]

Otra característica del escritor que se suele pasar por alto es que tenía un compromiso total con el cristianismo y con la Iglesia Católica: su sentimiento religioso, teñido de angustia o dicha según las circunstancias, empapa su obra (véanse los reveladores textos al respecto en J.R.R. Tolkien, Señor de la Tierra Media, Minotauro, 2001, i.e. El señor de los anillos, una perspectiva católica, de Charles A. Coulombe, o La pasión según Tolkien, de Sean McGrath). Y muchos de sus temas como el Mal, la luz espiritual, la caída, la tentación, la carga o la vida eterna, por no hablar de la resurrección de Gandalf, emanan de una profunda conciencia religiosa. Tolkien era de comunión diaria (siempre previa confesión) y partidario de la misa en latín (es lo que tiene conocer lenguas), aunque probablemente la habría preferido en quenya o sindarin.

Dicho todo esto, que no tiene por qué afectar a la lectura de algo tan magnífico como El señor de los anillos, hay que recordar que Tolkien es un tipo que deslumbró a Auden (escuchándole en directo declamar su traducción del Beowulf: la ha publicado Minotauro), que dijo cosas tan hermosas como que “un dragón no es una fantasía ociosa” (algo en lo que estará de acuerdo George R. R. Martin, que tanto le debe) y que nos ha llevado a alturas excelsas de emoción y sentimiento. [...]

Pero lo que ha permanecido imborrable en mi memoria de aquel tiempo es la sensación de sentarme en sofá chester de mi abuelo cuando en casa dormían, poner en el tocadiscos la Quinta de Mahler, abrir El señor de los anillos y sumergirme en ese arrebatador mundo de épica melancolía y de esplendorosa oscuridad, donde la aventura y hasta la victoria sobre el Mal se tiñen del sino irremediable de que todo, el heroísmo, las espadas, los anillos, los elfos, la amistad, el amor y la juventud, está inexorablemente condenado a desaparecer. “¿Dónde están el yelmo y la coraza, y los luminosos cabellos flotantes?, / ¿dónde están la primavera y la cosecha y la espiga alta que crece? / Han pasado como una lluvia en la montaña, como un viento en el prado; / los días han descendido en el oeste en la sombra de detrás de las colinas. / ¿Quién recogerá el humo de la ardiente madera muerta, o verá los años fugitivos que vuelven del Mar?”. Ah, Tolkien, Tolkien...

Artigo completo de Jacinto Antón en EP (17.09.2022)

luns, 18 de abril de 2022

Lady Ottoline Morrell: Lytton Strachey e Virginia Woolf (xuño, 1923)

Na mañá do 28 de marzo de 1941, Virginia Woolf dirixiuse ao pavillón-estudio do xardín de Monkey's House (Sussex) e escribiu dúas cartas para os que máis quería: o seu home, Leonard, e a súa irmá Vanessa. Nelas contáballes que ouvía voces e que non se podía concentrar, que non se daría nunca restablecido, e que non podía seguir a estragar a vida del, nin seguir para adiante. 

Despois volveu á casa e escribiu outra vez a Leonard: "Querido: estou segura de que, de novo, toleo. Creo que non vou superar outra daquelas terribles temporadas. Non me vou curar nesta ocasión. Empecei a ouvir voces e non me podo concentrar. Polo tanto, fago o que me parece mellor. Ti déchesme a maior felicidade posible..."

Deoxpi a carta a sala e saíu cara ao río Ouse. Alí, meteu unha gran pedra no peto e entrou na auga á procura da única experiencia que nunca podería relatar: a da propia morte. Tiña 59 anos, nove novelas publicadas e cinco ensaios publicados, ademais de diarios e numerosa correspondencia.

Desde moi nova, a vida de Virginia estivo marcada pola loucura; en 1895, após a morte da mai, decatouse de que enlouquecera, e que podía volver pasar. "Acelerábaselle o pulso ata un punto inaturable... irritable e nerviosa... logo deprimida", di na biografía dela o seu sobriño Q. Bell. 

Ela nacera o 25.01.1882, filla de Julia (que morreu cando a nena tiña só 13 anos) e Leslie, apaixonado da filosofía e a literatura, con quen Virginia coñeceu a Platón, Spinoza, Montaigne e Hume, e a literatura inglesa.

Formaban unha gran familia: 3 irmáns, 3 medios irmáns e unha irmá deficiente á que Virxinia case non tratou, pero en principio unha familia feliz, aínda que tras a morte da mai George, un dos medios irmáns, acosaría sexualmente a Virginia, que era unha nena pouco común, que tardou bastante en aprender a falar, e que estaba moi unida á súa irmá Vanessa; as dúas soñaron de nenas que Virginia sería escritora e Vanessa pintora, e o soño acabaría cunpríndose.

Foron o epicentro do grupo de Bloomsbury, xuntando arredor delas os amigos que Thoby e Adrian fixeran en Cambridge: Lytton Strachey, J. Maynard Keynes, Clive Bell (que logo casaría con Vanessa), Leonard Woolf (marido de Virginia desde 1912), desmond MacCarthy, Roger Fry, etc.

luns, 13 de decembro de 2021

Algernon C. Swinburne

Oscar Wilde renegaba del. Era demasiado raro mesmo para os queers da súa época... Algernon Charles Swinburne (1837-1909) foi un poeta, dramaturgo, novelista e crítico inglés que prescindiu de calquera tabú na súa obra.
Foi abertamente gay nunha época na que iso era un crime, e foi amoestado por iso precisamente por aqueles cos que deberían simpatizar.

Swinburne non se esforzaba por ser respectable. Apesar da súa pouca saúde e estatura, era intrépido e afouto, mesmo imprudente. Swinburne probablemente fose autista e sufriu convulsións durante toda a vida; debido á súa loita contra o alcoholismo, así como por problemas de saúde e discapacidade, non puido vivir só durante ningún período prolongado da súa vida. Na comunidade queer, tanto daquela como na actualidade, a discapacidade é vista como un obstáculo adicional e non como unha identidade innata. A poesía de Swinburne estaba moi inspirada na súa propia sexualidade; non só a súa atracción por outros homes, senón no seu sadomasoquismo. Sendo alcohólico desde os seus 20 anos, aos 42 anos, foi recollido polo seu amigo Theodore Watts-Dunton, que coidou del durante o resto da súa vida. Ao atopar o seu punto de apoio perdeu a rebeldía xuvenil e converteuse nunha figura de respetable socialmente. Díxose de Watts-Dunton que salvou ao home e matou ao poeta. Algernon Swinburne morreu aos 72 anos sendo un home aprezado e cos seus intereses e identidade sexual intactos.

A música calada, a soedade sonora