De Olga Novo en Nós

De Olga Novo

Olga Novo: 29 de xaneiro do 2002 (poema de A cousa vermella)

 Querida mamá: estou aprendendo a ladrar.

une saison en enfer. repite comigo Une-Saison-En-Enfer.
trinta xeracións de meu analfabetas Eu estou aprendendo a ladrar.
marcar un nunca territorio coa epiglote
coma un cadelo coma un can de palleiro
escadelearme ata volver en min en can entón pronuncio
Walt Walt
Walt Whitman mamá.

estou aprendendo a ladrar.
póñome de cu pró sol agárrome a unha aixada e
tento imitar o son do cuco do cuco de cu pró sol entón
a miña gorxa esprémese de dor
e oulan coma nunca os futuros posibles que nos fan esbombar as veas
coma unha pota de leite na lareira.

os ollos do meu amor levan dentro
o troupeleo dos chocallos uncontrautro uncontrautro
da novena sinfonía de Gustav Mahler
mamá.

e eu míroche prós ollos prós olliños estás tan cansa
pero eu non e aquí
é o intre da furia can
escoito con atención a campá de cris
tal dos teus soños incumpridos
coma unha escultura delicada de Brancusi
de Cons tan tín Brancusi.

unha vez e outra vez o corazón grandísimo
igual ca unha cerrota andoa o outono es ti ou ou ou loba
velaquí me tés bailando berrando choutando
unha mestra gutural un volcanciño gutural
coma Virginia Woolf coma Virginia Woolf coma Virginia Woolf.

eu míroche prás mans podería lamberche as cicatrices das mans
ata que deran luz
e curarche as hernias discais cun só verso alexandrino
cunha sílaba de centeo cru cun oh-là-là e despois despois
contar unha por unha as túas canas enraizadas nas idades do mundo
a túa lingua plantígrada mamá
podería mesmo reestructurarche a osamenta
co implante dunha canción anarquista.

ás veces sinto a dor sedimentándose
lámina
por
lámina
coma a pizarra:
é un esguince emocional chantado na caluga
e para ladrar así ás veces é preciso chorar iodo
abrir os xeonllos cunha gadaña ata ver o sol tan preto
a tres centímetros do iris
mamá
eu tiña que mamar da túa médula
asombrar o mundo cando che baixa a compaixón ás caries
e ós peitos
caídos
co cansazo.

para poder ladrar eu tería que rillar durante anos
a túa alerxia ó pó á peluxe dos chopos
a túa anemia circulando en sentido inverso polo sangue
tería que ir contigo enterrar ó teu irmán de vintesete anos e
apretar a meixela para non tronzar a lingua
coa súa tuberculose                                      mamaíña.

ben sei eu que para poder ladrar
tería que ir contigo á miña infancia
e verme case morrer deshidratada
e pregarlle á virxe na que non cres
que me devolvera á vida de tres meses e medio
e soldarme no teu colo para sempre
coma unha peza de ferro do teu ventre.

non penses que non sei que para poder ladrar
tería que ir contigo ás derradeiras horas
da mamá Carmiña agarrada ás catro puntas do seu pano
e ó teu bazo.

ben o sei ben sei eu todo
que para eu aprender este ladrido
á fin fixeron falla
mil mulleres lavando a reo no río de Saá
e mil arando e dúas mil cosendo e cinco mil
apañando cozas e garabullos no medio do monte e Ti
sobre todo ti plantando pinos nun serragoto inmenso
desaprendendo canto es
esfuracando as túas dúbidas.

Querida mamá: estou aprendendo a ladrar.

alguén me ve abríndome a queixada ata que a fendo e digo xa
xa ladro ou coma o can non non
coma Camille Claudel coma Camille Claudel coma Camille Claudel
coma Camille mamá no mármore
coma Camille
coma Walt Whitman Walter Benjamin vou mamá
vou deica ti
vou eu vou
outa
outa
ouh...

Poema de Olga Novo

Olga Novo: Anquises

Arrastras os pés papá

lévote cos ollos ao carrelo

porque tentas fuxir  da vellez coma dunha guerra ancestral

eu súbote ás miñas vértebras

combadas polo peso

arrastras os pés pero eu podo contigo

e lévote ao carrelo

ata o final da vida.

Arrastras a linguaxe e non che vén

á memoria un verbo

que aniñaba  na parte esquerda do cerebro e eu

completo a túa frase coa  palabra arar querer sachar tractor ou balboreta arrastras

a mente cara o pasado

e só lembras aquela feira de 1952

cando se lles caeron os cascos aos bois volvendo de Pedrafita

e lles sangraban os pés no río

a sua cornamenta aínda se abre nalgunha das túas neuronas

e volves a ser un tratante de gando corenta anos despois.

Eu non sei ata cando lembrarás inda o meu nome

e saberás aínda que son a túa filla.

Descoñezo como se enrodelan as terminacións nerviosas

e se crispan e ás veces atopan unha luz silábica

que lles indica o camiño.

Como é  que de súpeto non sabes talvez

que había que pór un pé diante do outro

para poder soñar

e que se arrodeas unha muller cos brazos iso é amor

e todo o demais

desaparece.

Porque así de sinxelo é o universo.

Como o pequeno lexema ao que te agarras algunha tarde

como se fora o mango dunha gadaña.

Ti

que fuches un orador no medio do agro ante un público estupefacto

de corvos grilos toupas ovellas e libeliñas

Ti

que tiñas a intuición do poema na punta da lingua

e explotábache no ceo do padal coma un figo maduro

carnoso exacto e brutal.

Que sabías que a nosa lingua o trigo déitase

ante unha orde do vento

que a rama das patacas arde

que existen cousas tan finas

coma a lingua dunha pita...

e só lembras aquela feira de 1952

cuando se lles caeron os cascos aos bois volvendo de Pedrafita.

Papá

como será

cando se che  despalatalicen as consoantes

e vexas chover desde dentro sen entender a auga

e remexas a lingua ata atopar a forma máis adecuada

e sorrís porque sabes

que aínda non caíches definitivamente

na curva melódica do silencio.

Lembras

con toda exactitude

que mamaches ata os cinco anos nos peitos da mai Benigna

que parira  dazaseis fillos no último cuarto da casa

agarrada á branceira rezándolle a algún santiño

rompendo tódalas augas coma quen escacha un océano...

Eu penso que a podes ver ata cos ollos abertos

espalancados ao alén

cando ficas absorto e ninguén alcanza a saber

en que dimensión da marabilla está pousado o teu cerebro

coma as patiñas pequenas dun paporroibo riba da galla dunha pereira.

Igual ves a neve por dentro

a estructura molecular do amor

as partículas dun bico cando se está formando na carne dos beizos e o ar

igual ves 

a enerxía 

e non atopas  no abecedario

ferramentas para o inefable

e por iso calas ou lle chamas culler á lámpada a

e te trabas no medio da oración simple

e comenzas a falar feremosamente poñendo por diante a subordinada.

Porque á fin

papá

te dirixes a min sen orde nas túas ordes

e desfás a sintaxe igual que debullabas fabas

e todo cobra o senso profundo daquilo que non ten lóxica

nin está sometido a nada.

Igual ves a neve por dentro

igual entendes a sombra

e es quen de calcular o radio dunha paixón

aínda que o resultado non poida comunicarse

máis que a través de pel.

Igual ves como vén cantar o poema na caracol do oído

e lle ves esvarar do peteiro ese po dourado

e caerme no tímpano

cando empezo a chorar coa emoción da escritura.

Igual ves como se me encolle a alma

cando se che encolle a túa.

Igual ves como ven cantar o poema no caracol do oído

e lle ves esvarar do peteiro ese po dourado

e carme no tímpano

cando empezo a chorar coa emoción da escrita

e ti só lembras aquela feira de 1952

cando se lles caeron os cascos aos bois volvendo de Pedrafita.