Marisa Roësset: Autorretrato estomballada

Para de min vós serdes esquecidos

nada pode o pesar, nada a distancia;

non pode o ferro, non os tempos idos,

meus recordos borrar, miña constancia:

pois neste mundo todo amor falece,

non esquezades quen vos non esquece.

 

Os pinos, de Eduardo Pondal

Arca da Piosa (Sta. Sía de Roma. Zas)

Atópase nunha finca forestal composta por eucaliptos, estando inserida nunha mámoa de grandes dimensións. A cámara da anta alcanza uns tres metros de lonxitude, constituída por catro grandes esteos cunha gran lousa cobertora. O corredor alcanza o metro formado por dous esteos cubertos por unha lousa esnaquizada en tres anacos que, á súa vez, están cubertas por outra gran lousa cobertora.

Aquí situou Pondal a tumba do guerreiro celta Brandomil. En palabras de Lema Suárez: «O poeta Eduardo Pondal personificaba nas súas poesías os ancentrais topónimos das comarcas da Costa da Morte converténdoos en heroes. Así, o bardo bergantiñán transformou os nomes de tres parroquias do val do río Xallas en tres heroicos guerreiros celtas: a moza Maroñas —intrépida virxe guerreira—, Brandoñas —o forte— e o valente Brandomil. No estro pondaliano, o heroe Brandomil caería morto loitando contra o invasor romano, e tería na Arca da Piosa o seu monumento: un rudo mausoleo construído con grandes pedras».

Eduardo Pondal: Queixumes dos pinos

Dous rapaces, non sei onde,
Ben non me podo acordar;
Do vento mouros, garridos,
De tenro corpo lanzal,
Cal dous follentes brabádigos,
Da terra de Breogan;
Nun sitio vougo, areoso,
Se puxeron a cantar:

Dicide, ventos da Croa
O qu' oístes sen tardar:

   —Dunha lancha a branca vela,
Da negra altura ao tornar,
Parece, toda encurvada,
Da virazon xorogal,
Unha ala dunha gaivota,
Que máis alta qu' outra vai.
Que garrida é a branca vela,

Cando se ve bandear!...

Queixumes dos pinos: "Agora, meu corazón"

Agora, meu corazón,

Agora pola noitiña,

Pola mañanciña, non.

 

Ninguén nos pode estorbar…

É ben separada e soa,

Esta gandra de Gundar.

Eduardo Pondal: Meniña, rapaza nova

Meniña, rapaza nova,
Ou rosa de Corcoesto;
Que te brandeas con gracia,
Aos doces sopros do vento:
S'é certo que por ti vivo
S’ é certo que por ti peno;
Se tan doce e dadivosa,
Como din que es, é certo;
Cúrame, ou rapariga,
Estas saudades que teño:
Estas saudades da alma,
De non sei que, que padezo;
Ti tes dos meus males a doce          [menciña,
Ou rosa de Corcoesto.

Queixumes dos pinos

—De Camelle os baixos son,

Moi garridos ao mirar;

Nun día claro d’ inverno,

Cando o vento en calma está:

O pescador desde longe,

Con doce e secreto afán,

De bruzos sobre da proa,

Os está vendo branquear.

Pasquale Stracuzzi

—Un lindo zagalexo,
Prométesme, señor;
Tan lindo, que miralo
Será unha perdición;
Algo curto, ben feito,
De roxa, leda cor,
Con gorchetes de prata,
No estreito cinturón;
Que cando os aires viren
A folla ao catasoI,
Fará garridos pregues,
De min ao rededor.
 

Queixumes dos Pinos

Que barba non coidada!
Que pálida color!
Que vestido que longa
Noncuranza afeou!
Quizais é algún malvado,
Quizais é algún ladrón…
Miña madre, valédeme,
Valédeme, por Deus;
Quizais é algún minguado,
Qu’o juízo lle mancou;
Oh! que vista tan brava,
Chea d’espanto e dor!
Non sei se me dá medo,
Se me dá compaixón;
Parece un pino leixado do vento,
Parece botado do mar de Niñóns

O Anllóns na Ponteceso

E ti, campana de Anllóns,

que vagamente tocando

derramas nos corazóns

un bálsamo triste e brando

de pasadas ilusións.

De Queixumes dos pinos

Das africanas praias veciñas,
Como costuman,
Retornarán,
As amables e doces anduriñas;
E polo bardo,
Preguntarán.
 
Mais os curutos,
En onde os pinos
Queixarse soen,
Co vento soán,
Já sabedores
Dos seus destinos,
Cal quen teme dicir esquiva nova,
Nada dirán.