Amosando publicacións coa etiqueta azul. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta azul. Amosar todas as publicacións

mércores, 5 de xuño de 2024

Azul egipcio

 La sala azul recién descubierta en Pompeya ha llamado mucho la atención ya que es un color de fondo poco frecuente. Y no era una cuestión de gustos, sino porque el pigmento utilizado, el azul egipcio (primer pigmento sintético) , era muy caro de obtener y solo estaba al alcance de las familias más ricas.

El pigmento azul egipcio es un silicato de cobre y calcio, mezclado con arena y malaquita, y calentado a entre 850º y 1100º. La evidencia más antigua de su uso por los egipcios es un cuenco de alabastro del periodo predinástico tardío (3250 a.C.) procedente de Hieracómpolis.

A los egipcios les encantaban las piedras semipreciosas como la azurita o el lapislázuli traído de Afganistán (donde todavía se explota) pero era muy costoso transportarlo a través del Sinaí por lo que desarrollaron esta tecnología que permitía una producción más barata y masiva.

Los egipcios lo usaron como esmalte y luego en forma de polvo como pigmento en todo tipo de materiales (piedra, yeso, etc) y con un amplio uso (pinturas murales, sarcófagos, esculturas) ya que dependiendo de la composición y temperatura se podía obtener una amplia gama cromática.

Egipto exportó su azul sintético por todo el Mediterráneo. Se hacía en bloques que después eran procesados en el lugar de destino. Lo sabemos, por ejemplo, por el naufragio del pecio de Uluburun (finales del siglo XIV a.C.) donde se hallaron varios bloques enteros.

También sabemos que uso llegó hasta el otro extremo del Mediterráneo, en la cultura íbera de los ss. V y IV a.C., donde es empleado para dar policromía a sus Damas, por ejemplo, en la Dama de Baza que todavía conserva la pigmentación original, y entre ella, el azul egipcio.

sábado, 10 de xuño de 2023

Salón en Candem

  En Harmood Groove (Camden Town, Londres): casa con ‘pop art’ nas paredes, butaca azul, tapices centenarios e dúas lareiras victorianas



mércores, 29 de marzo de 2023

Sargadelos: Terceira época

 Na terceira etapa a oferta de produtos é sensiblemente maior ca nas etapas anteriores, xa que, ademais de pezas pintadas e en branco, comezaron a fabricar as estampadas.

A diversidade de pezas vén determinada polo consumo de novos produtos e novos costumes, que colmaban as expectativas da nova clase media que intentaba impresionar os seus invitados servindo grandes manxares nas súas vaixelas específicas, como marcaba a etiqueta, e sen que lles supuxese un elevado custo. 

As pezas vendíanse soltas, polo que o usuario podía adquirilas segundo as súas necesidades, desde a vaixela máis sinxela ata a máis completa, que podía estar constituída por varias sopeiras de diferentes tamaños, partindo da de uso individual ata a de doce comensais; pratos sopeiros; unha maior cantidade de pratos chans; fontes de diferentes formas, segundo para que estivesen destinadas; salseiras, co seu prato e o seu cullerón para servir; fontes con pociño onde se recollína os mollos dos asados; fontes chás, fonda, outras cubertas para servir legumes e que se mantivesen quentes; fontiñas para encurtidos; oveiros para os ovos pasados por auga; saleiros; pementeiros; ensaladeiras de diferentes formas; xerras e gardapanos de mesa. Para as sobremesas tamén había un gran despregamento de pezas, desde os pratos, máis pequenos cós chans, ata unha grande variedade de froiteiros, compoteiras e cuncas para doces.

Despois de xantar ou cear estendérase a moda de tomar café, para o que existían completos xogos de taciñas cos seus pratiños, xerras para o leite, cafeteiras e azucreiras, cun tamaño que agora nos parece desproporcionado, pero hai que ter en conta que non se descobre o azucre moído ata 1860. Ademais, sempre se engadían cuncas grandes a maiores.

Influenciados pola moda inglesa de tomar o té, que á súa vez estaba importada das colonias, en Sargadelos fabricáronse tamén xogos con cuncas e pratos, teteiras, leiteiras e azucreiros, aos que se podían engadir fontiñas para a manteiga, copas para doces e fontes para pasteis e tortas.

O enxoval dunha casa completábase coas pezas de tocador, constituídas por xaboeira, cepilleira e algún bote para creas, ás que habería que engadir as de uso hixiénico, como son as almofías, xerras de lavabo e ouriñais de diferentes formas.

María Figueroa Quiroga: A louza de Sargadelos. Colección do Museo provincial de Lugo (p.65)

 

mércores, 29 de decembro de 2021

Botticelli: Madonna do libro

 O azul era case inexistente na arte arcaica occidental, ata o punto de os gregos non teren unha palabra para identificalo e o mar da Odisea é de cor de viño. 
No antigo Exipto lograron un pigmento chamado axul exipcio a base dunha xema rara chamada azurita, pero, aínda que se usou durante miles de anos, a fórmula e o método de elaboración acabaron caendo no olvido. 
Outros pigmentos de azul conseguíanse moendo turquesas e lapislázuli, pedra semipreciosa que até os inicios do século XVIII seguía a ser a base do azul máis estable, brillante, puro e intenso dos moi escasos dispoñibles en Europa: o azul ultramariño, que recibía este nome por proceder de alén mar, dunha mina situada no actual Afganistán, e tras percorrer uns 5.600 kiómetros de áreas montañosas e desertos, e atravesar o Mediterráneo, chegaba a Venecia, capital mundial das cores naquela altura, onde era vendido, literalmente, a prezo de ouro: unha onza dese pigmento custaba, precisamente, unha onza de ouro.

A música calada, a soedade sonora