Amosando publicacións coa etiqueta fumadores b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta fumadores b>. Amosar todas as publicacións
domingo, 2 de xuño de 2024
martes, 21 de maio de 2024
martes, 16 de abril de 2024
luns, 22 de xaneiro de 2024
luns, 4 de decembro de 2023
mércores, 1 de novembro de 2023
Luis Escavy: Poema de Victoria menor
EN las noches remotas,
cuando el hombre pregunta pero mira hacia dentro
y en el cielo descienden las estrellas al mundo
con recuerdos de vidas que jamás fueron nuestras,
siento el vértigo humano de lo que podría haber sido
si te hubieras quedado.
martes, 10 de outubro de 2023
xoves, 20 de xullo de 2023
xoves, 20 de abril de 2023
Poema de Sophia de Mello Breyner Andresen
Se todo o ser ao vento abandonamos
Se todo o ser ao vento abandonamos
E sem medo nem dó nos destruímos,
Se morremos em tudo o que sentimos
E podemos cantar, é porque estamos
Nus, em sangue, embalando a própria dor
Em frente às madrugadas do amor.
Quando a manhã brilhar refloriremos
E a alma beberá esse esplendor
Prometido nas formas que perdemos.
Se todo o ser ao vento abandonamos
E sem medo nem dó nos destruímos,
Se morremos em tudo o que sentimos
E podemos cantar, é porque estamos
Nus, em sangue, embalando a própria dor
Em frente às madrugadas do amor.
Quando a manhã brilhar refloriremos
E a alma beberá esse esplendor
Prometido nas formas que perdemos.
domingo, 5 de febreiro de 2023
luns, 10 de outubro de 2022
Poema de Moncho Azuaga: “Bajo los vientos del sur”, 1986
Que ya no escriba.
Que ya no hable, me pidieron.
Que calle.
Que todo es inútil, me dijeron.
Que no vale la pena tanto esfuerzo.
Sin embargo,
afuera, en la calle,
voces anónimas, sombras, casi sombras
reclamaban el viento, la lluvia azul,
el cielo.
Que ya no hable, me pidieron.
Que calle.
Que todo es inútil, me dijeron.
Que no vale la pena tanto esfuerzo.
Sin embargo,
afuera, en la calle,
voces anónimas, sombras, casi sombras
reclamaban el viento, la lluvia azul,
el cielo.
domingo, 30 de xaneiro de 2022
sábado, 2 de outubro de 2021
luns, 14 de xuño de 2021
sábado, 22 de maio de 2021
Poema de "Lixeiro", de Ismael Ramos
Cada poucas semanas inicia unha obra nova sen sabermos se rematou a anterior.
Ningún veciño atende. Salvo eu, esta mañá.
Sento no escritorio e intento contar a historia dos meus nervios.
Fixo unha data concreta e despois serro, martelo. Espanto paxaros.
Os meus nervios son homes que entran e saen.
Escribo unha parábola sobre a traizón do mundo contra o mundo.
Un só home que entra e sae. Unha vez.
Esperto cedo e non recibo visitas.
Na casa de en fronte o veciño comeza a traballar antes ca min.
Ningún dos dous sabe da tarefa do outro: os avances, a duración.
O traballo é un misterio. Fixo unha data concreta dende a que empezar. Continúo.
O poema de amor sobrevive ao amor.
Preto de aquí, un home adulto chora na ducha durante dous, tres minutos.
Despois le algo que o reconforta.
xoves, 4 de marzo de 2021
domingo, 17 de xaneiro de 2021
mércores, 15 de xullo de 2020
xoves, 25 de xuño de 2020
mércores, 19 de febreiro de 2020
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)






















