Amosando publicacións coa etiqueta escolas e escolares. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta escolas e escolares. Amosar todas as publicacións

martes, 19 de xullo de 2022

Abraham Lincoln: Carta ao professor (1830)

Lincoln co fillo máis novo, Tad
Caro professor, ele terá de aprender que nem todos os homens são justos, nem todos são verdadeiros, mas por favor diga-lhe que, para cada vilão há um herói, que para cada egoísta, há também um líder dedicado, ensine-lhe por favor que para cada inimigo haverá também um amigo, ensine-lhe que mais vale uma moeda ganha que uma moeda encontrada, ensine-o a perder, mas também a saber gozar da vitória, afaste-o da inveja e dê-lhe a conhecer a alegria profunda do sorriso silencioso, faça-o maravilhar-se com os livros, mas deixe-o também perder-se com os pássaros no céu, as flores no campo, os montes e os vales. 

Nas brincadeiras com os amigos, explique-lhe que a derrota honrosa vale mais que a vitória vergonhosa, ensine-o a acreditar em si, mesmo se sozinho contra todos. Ensine-o a ser gentil com os gentis e duro com os duros, ensine-o a nunca entrar no comboio simplesmente porque os outros também entraram. Ensine-o a ouvir todos, mas, na hora da verdade, a decidir sozinho, ensine-o a rir quando estiver triste e explique-lhe que por vezes os homens choram. Ensine-o a ignorar as multidões que reclamam sangue e a lutar só contra todos, se ele achar que tem razão. Trate-o bem, mas não o mime, pois só o teste do fogo faz o verdadeiro aço, deixe-o ter a coragem de ser impaciente e a paciência de ser corajoso. Transmita-lhe uma fé sublime no Criador e fé também em si, pois só assim poderá ter fé nos homens. Eu sei que estou pedindo muito, mas veja o que pode fazer, caro professor.

mércores, 30 de xuño de 2021

Manuel Jabois: Malaherba (p.74-75)

 Un día el Cándido, caminando en silencio por la clase, como hacía siempre, nos pilló a mí y a Ricardito Fósforo enseñándonos el pito. La "pirola", la llamaba Fósforo. Se nos había piesto duro, no sé por qué, y jugamos a enseñárnoslo en medio de la clase entre risas. Yo me bajaba el pantalón del chándal unos segundos, muy pocos, y Ricardito lo miraba, se reía, y hacía lo mismo. Nos pegamos un poco para vérnoslo más de cerca, y el despiste monumental nuestro fue que nos pedimos, casi a la vez, bajar la capuchita. Yo bajé la mía y se asomó lo que siempre habíamos llamado en casa el pececillo, y Ricardito Fósforo hizo lo mismo. [...] Que era bastante asqueroso, por otra parte, porque yo a aquello que se escondía en la capuchita no le encontraba sentido ninguno; servía para hacer pis y también para hacer el tonto en clase, eso era.


mércores, 5 de setembro de 2018

Isabel Bono: "Nadie dijo que escapar fuera fácil"



aprendíamos sin querer
a vivir con lo puesto
la piel las uñas los sentidos

con los años aprendimos
a vivir con lo impuesto
el miedo el dolor la pena


venres, 23 de xuño de 2017

Pesos y medidas

 Estudio fotográfico somático de niños y adolescentes iniciado en 1932 (por HR& LM Stolz) del proceso y la dinámica del crecimiento, repetido a intervalos durante un período de tiempo bajo los auspicios del Instituto de Bienestar Infantil de la Universidad de California y las escuelas públicas de Oakland.

A música calada, a soedade sonora