Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
á miña retirada preventiva
dunha batalla que xa sei perdida
resolto a non entrar xamais en ti
pero non á tortura de evitarte.
Pereiro, Lois (1995), Luz e sombras de amor resucitado
 |
| Foto de Levan Kiknavelidze |
Que lle podo ofrecer a quen me intente?:
días contados de paixón inerte
e amor eterno sempre compartido
coa débeda obrigada a unha existencia
amortizada en pagos usurarios
conxugando os verbos vivir e amar
en primeira persoa do plural
reducidos ás formas do presente.
Que lle podo ofrecer a quen me intente
se son un fío solto da esperanza
tecida e destecida
por Penélope?
Cuspídeme enriba cando pasedes
por diante do lugar en que eu repouse
enviándome unha húmida mensaxe
de vida e de furia necesaria.
De Poesía última de amor e enfermidade
ou vencido
falo sen min
e durmo
no desastre
Debera ser posible
facer mapas do odio
e os húmidos monólogos
das cisternas
de noite
descifrar
ou atrofia dun soño maltratado,
debería ser sempre un íntimo ritual
representado en salas clandestinas
Interpretando orgánicos monólogos
recitariamos con fluidez a dor interna
dos nosos tristes ósos
cando o amor se dilúe en hemorraxias
de líquidos desexos
abortados
