Swinburne non se esforzaba por ser respectable. Apesar da súa pouca saúde e estatura, era intrépido e afouto, mesmo imprudente. Swinburne probablemente fose autista e sufriu convulsións durante toda a vida; debido á súa loita contra o alcoholismo, así como por problemas de saúde e discapacidade, non puido vivir só durante ningún período prolongado da súa vida. Na comunidade queer, tanto daquela como na actualidade, a discapacidade é vista como un obstáculo adicional e non como unha identidade innata. A poesía de Swinburne estaba moi inspirada na súa propia sexualidade; non só a súa atracción por outros homes, senón no seu sadomasoquismo. Sendo alcohólico desde os seus 20 anos, aos 42 anos, foi recollido polo seu amigo Theodore Watts-Dunton, que coidou del durante o resto da súa vida. Ao atopar o seu punto de apoio perdeu a rebeldía xuvenil e converteuse nunha figura de respetable socialmente. Díxose de Watts-Dunton que salvou ao home e matou ao poeta. Algernon Swinburne morreu aos 72 anos sendo un home aprezado e cos seus intereses e identidade sexual intactos.
