mércores, 24 de agosto de 2022

Giovanni Battista Tiepolo: Martirio de San Bartolomeu (1722)


São Bartolomeu ou São Bartolomeu Apóstolo, também chamado de Natanael (em grego antigo: Βαρθολομαῖος, em hebraico: ברתולומאוס הקדוש‎) foi um dos doze apóstolos de Jesus Cristo, segundo o Novo Testamento e, mais especificamente, os quatro Evangelhos. [...]

No seu primeiro encontro com Jesus, recebe um elogio: "Aqui está um verdadeiro Israelita, em quem não há fingimento" (Jo 1, 47), ao qual o apóstolo responde: "Como me conheces?". Jesus responde de forma que não podemos compreender claramente somente através das Escrituras: "Antes que Filipe te chamasse, eu te vi quando estavas sob a figueira". Com certeza se tratava de um momento crítico e decisivo na vida de Natanael. Após essa revelação de Jesus, Natanael faz a sua adesão ao Mestre com a seguinte profissão de fé: "Rabi, tu és o filho de Deus, tu és o Rei de Israel".

Segundo fontes históricas, São Bartolomeu teria pregado o cristianismo até na Índia. Outra tradição diz que o apóstolo morreu por esfolamento em Albanópolis, atual Derbent, na província russa de Daguestão junto ao Cáucaso, a mando do governador, tanto que na Capela Sistina ele é pintado segurando a própria pele na mão esquerda e na outra o instrumento de seu suplício, um alfange. Segundo a Igreja Católica, mais tarde suas relíquias foram levadas para a Europa e jazem em Roma, na Igreja a ele dedicada. [...]

Da Wikipédia

Antonio López pinta no Corte Inglés de Callao

Retratos dun home e unha muller, posiblemente un matrimonio, por Herman Verelst (1667)

domingo, 14 de agosto de 2022

Gil de Biedma: Compañeros de viaje (fragmento)

 

Andreas Fux: Arthur & Sergej (Moskau,1992)
Pero callad.

Quiero deciros algo.
Sólo quiero deciros que estamos todos juntos.
A veces, al hablar, alguno olvida
su brazo sobre el mío,
y yo aunque esté callado doy las gracias,
porque hay paz en los cuerpos y en nosotros.
Quiero deciros cómo todos trajimos 
nuestras vidas aquí, para contarlas.
Largamente, los unos con los otros
en el rincón hablamos, tantos meses!
que nos sabemos bien, y en el recuerdo
el júbilo es igual a la tristeza.
Para nosotros el dolor es tierno.

Ay el tiempo! Ya todo se comprende.

venres, 12 de agosto de 2022

Modlin

 ¿Pero quién demonios son los Modlin? Como no queda más remedio que simplificar no una, sino tres vidas de golpe y porrazo, intentemos abrir el apetito para que la curiosidad acabe en un buen atracón a gusto de cada consumidor. Elmer Modlin fue un actor norteamericano que, frustrado por no triunfar en su país natal y bajo el temor de que su hijo, Nelson, de 17 años, sea llamado a filas para combatir en Vietnam, decide viajar y afincarse en Madrid en plenos años setenta junto a su esposa, Margaret, pintora. Decir que Elmer y Margaret estaban obsesionados con la fama es quedarse cortos. Autoproclamado como el primer soldado americano que pisó Nagasaki tras la bomba atómica, Elmer deambuló sin pena ni gloria como actor secundario en películas de mala muerte en EEUU.


Su mayor éxito es tan inquietante como metafórico, pues Elmer es uno de los extras que observan el bebé de Mia Farrow en la escena final de La semilla del diablo, de Roman Polanski. Ya en España repite papeles sin nombre en películas como Viva la clase media, de José Luis Garci, un episodio de Curro Jiménez o un anuncio de El Corte Inglés. Mientras él buscaba la gloria como actor, su esposa Margaret se dedicaba a pintar siempre con luz artificial en su piso de Malasaña, del que prácticamente no salían nunca. Su objetivo vital, ser recordada como la mejor pintora del Apocalipsis de todos los tiempos. A lo largo de un sinfín de cuadros de ambientación tétrica, religiosa y surrealista, su marido y su hijo Nelson, además de ella misma, aparecen siempre como modelos en fotografías que tomaba previamente para que le sirvieran de punto de partida. “Novelísticamente me interesaba mucho cuando los tres eran uno, el tri-ser que formaban al llegar a Madrid. Pero al personaje al que he cogido más cariño es a Nelson, sobre todo desde el momento en que se libera de la locura intelectual de sus padres”, subraya Paco Gómez sobre su libro.

Elmer y Margaret cincelaron a su hijo en torno a la fama desde su mismo nacimiento, lo que con tiempo acabaría convirtiendo la existencia de Nelson en una odisea hacia la nada que culminó huyendo de sus padres tras unos años en Madrid. Querían que fuera actor, modelo, locutor de radio o cualquier cosa que le sirviera para obtener el reconocimiento que la sociedad les había negado a ellos. Pero nada de eso funcionó, y Nelson les abandonó para irse a vivir a Guadalajara. Tras su partida apenas se veían anualmente de forma esporádica, y con el paso del tiempo los tres morirían con apenas cinco años de diferencia. Margaret, la primera, en 1998, su hijo poco después y su marido, cuyo cadáver encontraron en casa abrazado a una botella, en 2003.

Los cuadros, fotografías y restos de los Modlin acabarían poco después en cubos de la basura, pero el destino quiso que Paco Gómez diera con ello y cambiara sin quererlo el rumbo de tres vidas condenadas al olvido. “Indudablemente su vida estaba condenada al olvido así que algo de fama les he dado. De todas formas la gloria que Margaret buscaba no está a mi alcance, soñaba con una fama eterna e imposible más próxima a los tiempos geológicos que al leve paso de un ser humano sobre la Tierra”, concluye Paco Gómez. Su libro, que puede comprarse a través de esta página web, servirá al menos para calmar las ansias de éxito de una familia que, en lugar de a la vida, se aferró a una quimera.

David Ortega na revista Cactus

xoves, 4 de agosto de 2022

Fernando Pessoa

Havia um menino
que tinha um chapéu
para pôr na cabeça
por causa do sol.
Em vez de um gatinho
tinha um caracol.
Tinha o caracol
dentro de um chapéu;
fazia-lhe cócegas
no alto da cabeça.
Por isso ele andava
depressa, depressa
p’ra ver se chegava
a casa e tirava
o tal caracol
do chapéu, saindo
de lá e caindo
o tal caracol.
Mas era, afinal,
impossível tal,
nem fazia mal
nem vê-lo, nem tê-lo:
porque o caracol
era do cabelo.

A música calada, a soedade sonora