xoves, 9 de xuño de 2022
Cara de Plata
Jinete en un caballo montaraz, de lanudo pelaje y enmarañada crin, entra en el atrio otro hijo del Mayorazgo: Se llama Don Miguel y, por la hermosura de su rostro, en la villa y toda su tierra le dicen Cara de Plata.
Ramón del Valle-Inclán: Águila de blasón III, 3
mércores, 8 de xuño de 2022
In memoriam
martes, 7 de xuño de 2022
San Juan de la Cruz: Canción 17 del Cántico espiritual
4 El austro es otro viento, que vulgarmente se llama ábrego. Este aire apacible causa lluvias y hace germinar las yerbas y plantas, y abrir las flores y derramar su olor; tiene los efectos contrarios a cierzo. Y así, por este aire entiende el alma al Espíritu Santo, el cual dice que recuerda los amores; porque, cuando este divino aire embiste en el alma, de tal manera la inflama toda, y la regala y aviva y recuerda la voluntad, y levanta los apetitos (que antes estaban caídos y dormidos) al amor de Dios, que se puede bien decir que recuerda los amores de él y de ella. Y lo que pide al Espíritu Santo es lo que dice en el verso siguiente: Aspira por mi huerto.
5 El cual huerto es la misma alma. Porque así como arriba ha llamado a la misma alma viña florecida, porque la flor de las virtudes que hay en ella le dan vino de dulce sabor, así aquí la llama también huerto, porque en ella están plantadas y nacen y crecen las flores de perfecciones y virtudes que habemos dicho. Y es aquí de notar que no dice la Esposa: aspira en mi huerto, sino aspira por mi huerto; porque es grande la diferencia que hay entre aspirar Dios en el alma y aspirar por el alma. Porque aspirar en el alma es infundir en ella gracia, dones y virtudes, y aspirar por el alma es hacer Dios toque y moción en las virtudes y perfecciones que ya le son dadas, renovándolas y moviéndolas de suerte que den de sí admirable fragancia y suavidad al alma; bien así como cuando menean las especias aromáticas, que, al tiempo que se hace aquella moción, derraman la abundancia de su olor, el cual antes ni era tal ni se sentía en tanto grado. Porque las virtudes que el alma tiene en sí, adquiridas o infusas, no siempre las está sintiendo y gozando actualmente; porque, como después diremos, en esta vida están en el alma como flores en cogollo cerradas, o como especias aromáticas cubiertas, cuyo olor no se siente hasta ser abiertas y movidas, como habemos dicho.
luns, 6 de xuño de 2022
domingo, 5 de xuño de 2022
The last picture show
Cuando pasó el cartel de salida del pueblo se detuvo un momento. Las grises praderas y las crestas castañas se le antojaban demasiado vacías. Él mismo se sentía demasiado vacío; tan vacío él y tan vacío el paisaje que le resultaba arriesgado continuar: podía ser que se lo llevara el viento.
La última película, Larry McMurtry, 1966
Un pequeño cine cerrado, resistiendo el paso del tiempo en una polvorienta calle desierta, surcada por un viento infinito, es la imagen que abre y cierra La última película (The last picture Show, 1971) de Peter Bogdanovich. El viento es un elemento presente, de forma insistente, tanto en las páginas de la novela homónima del escritor y guionista Larry McMurtry, como en su espléndida adaptación a la pantalla. Un viento que acompaña las sucesivas estaciones que comprende el relato, seco y sofocante algunos meses, perturbador la mayor parte del tiempo. Su presencia, incluso de forma inconsciente, acentúa el aislamiento de Anarene, una pequeña población de Texas donde cierra el pequeño cine local, y la impresión de melancolía que parece acompañar a sus personajes. Siguiendo la estela del viento, las imágenes de La última película desprenden la imprecisa sensación que describe la novela: “No había absolutamente salvo cincuenta kilómetros de paisaje solitario. Excepto unos pocos ranchos desconchados por la arena, lo único que había que ver era una larga sucesión de crestas castañas atravesadas por el viento. Sonny se dijo que tal vez en Texas llamaban a ese fenómeno “melancolía del Norte” porque era difícil no entristecerse cuando soplaba”.
Artigo completo, aquí.
xoves, 2 de xuño de 2022
mércores, 1 de xuño de 2022
martes, 31 de maio de 2022
luns, 30 de maio de 2022
Giovanna Garzoni: Naturezas mortas
Giovanna Garzoni (1600-1670), pioneira da súa época, foi admirada polas súas meticulosas naturezas mortas, cientificamente precisas e requintadas, preferiblemente realizadas con témpera sobre vitela, que lle supuxeron encargos de mecenas como a familia Medici.
No momento da súa chegada a Florencia na década de 1640 xa era unha pintora madura e segura, cunha técnica refinada e un estilo moi individual. Durante os 25 anos de traballo para os Medici, produciu unha gran variedade de representacións exquisitas da froita, flora e fauna locais da campiña toscana, xunto con retratos.
Garzoni pasou os seus últimos anos en Roma, legando toda os seus bens á Accademia di San Luca, o gremio de artistas da cidade, coa estipulación de que a tumba dela debía estar situada na súa igrexa.
domingo, 29 de maio de 2022
sábado, 28 de maio de 2022
venres, 27 de maio de 2022
xoves, 26 de maio de 2022
mércores, 25 de maio de 2022
Cesário Verde: "De tarde" (1887)
![]() |
| James Tissot: Holyday (1876) |
Houve uma coisa simplesmente bela,
E, que sem ter história nem grandezas,
Em todo o caso dava uma aguarela.
Foi quando tu, descendo do burrico,
Foste colher, sem imposturas tolas,
A um granzoal azul de grão de bico
Um ramalhete rubro de papoilas.
Pouco depois, em cima duns penhascos,
Nós acampámos, inda o Sol se via;
E houve talhadas de melão, damascos,
E pão-de-ló molhado em malvasia.
Mas, todo púrpuro, a sair da renda
Dos teus dois seios como duas rolas,
Era o supremo encanto da merenda
O ramalhete rubro das papoulas.
martes, 24 de maio de 2022
luns, 23 de maio de 2022
domingo, 22 de maio de 2022
sábado, 21 de maio de 2022
venres, 20 de maio de 2022
xoves, 19 de maio de 2022
mércores, 18 de maio de 2022
martes, 17 de maio de 2022
luns, 16 de maio de 2022
domingo, 15 de maio de 2022
sábado, 14 de maio de 2022
venres, 13 de maio de 2022
xoves, 12 de maio de 2022
Juan Vasquez: Robot
"Ninguna obra de arte me ha afectado emocionalmente como esta pieza de brazo robot lo ha hecho. Está programado para tratar de contener el líquido hidráulico que está constantemente filtrándose y requiere para mantenerse funcionando... si se escapa demasiado, morirá así que está tratando desesperadamente de tirarlo hacia atrás para seguir luchando por otro día. Lo más triste es que le dieron al robot la capacidad de hacer estos "bailes felices" a los espectadores. Cuando se lanzó el proyecto por primera vez, bailó pasando la mayor parte de su tiempo interactuando con la multitud, ya que rápidamente podía retirar el pequeño derrame. Muchos años después... se ve cansado y desesperado, ya que no hay tiempo suficiente para bailar.. Ahora solo tiene tiempo suficiente para intentar mantenerse vivo, ya que la cantidad de líquido hidráulico filtrado se volvió inmanejable a medida que el derrame creció con el tiempo. Viviendo sus últimos días en un ciclo interminable entre sostener la vida y sangrar simultáneamente... (Figurativa y literalmente como su líquido hidráulico fue hecho deliberadamente para parecer sangre real).
mércores, 11 de maio de 2022
martes, 10 de maio de 2022
Bergamota
luns, 9 de maio de 2022
venres, 6 de maio de 2022
xoves, 5 de maio de 2022
Vitoria de Alexandre sobre os persas
Unha vez Alexandre Magno conseguira unha sinalada vitoria coa morte de máis de cento e dez mil homes e sen dar acabado con Darío, que se lle adiantara na fuxida catro ou cinco estadios, tras coller o carro e o arco, voltou e achou os macedonios cargados de inmensas riquezas, o botín que levaban do campo dos bárbaros, apesar de se teren estes alixeirado para a batalla deixando en Damasco a maior parte da bagaxe. Reservaran para o mesmo Alexandre o pavillón de Darío, cheo de multitude de servos, de ricos aveños e de abundante outro e prata.
Plutarco: Vida de Alexandre (s.I d.C.)














_1642-51_ca.,_012.jpg)
_-_Still_Life_with_Bowl_of_Citrons_-_Google_Art_Project.jpg)





.%20National%20Gallery.jpg)







.jpg)














_-_n._0221_-_Ragazzo_con_gioielli_-_Twelvetrees,_p._3.jpg)




