venres, 10 de decembro de 2021

Millás: Estoy agotado

 Un día esta ciudad será una ruina en la que los pisos que ahora valen millones de euros estarán, literalmente, por los suelos. Eso es lo que pienso asomado a la ventana, observando los edificios que rodean el mío. Estoy enfadado porque se me ha caído un botón de una de las camisas que más me gustan. Un botón, por si fuera poco, situado en un lugar visible. No puedo ponérmela sin que la gente lo advierta. La caída de un botón no es nada comparado con la inflación o con los cambios producidos en la dirección de Inditex. No es nada comparado con la erupción de un volcán. Nada comparado con los estragos de la covid. La caída de un botón es una mierda a menos que te coja en un día malo, al borde de la desesperación. Pero todos los botones se caen tarde o temprano. Todas las especies desaparecen un día u otro. Todas las lenguas se extinguen.

Todos nos morimos.

No es el botón, es lo que el maldito botón evoca. Viéndolo sobre la mesa, me viene a la memoria la caída del imperio romano, la del bizantino, la del carolingio, incluso la caída del cabello. El botón de mi camisa representa todo el peso del mundo, toda la fuerza de la gravedad de la Tierra, además de la segunda ley de la termodinámica, según la cual todo va a peor.

De modo que voy con el botón y la camisa a la cocina, donde guardo el cesto de costura, con la intención de coserlo. Tras enhebrar con dificultad la aguja, me pongo a ello, a colocarlo en su lugar, y me pincho un dedo que empieza a sangrar y mancho de mi sangre la camisa que más me gusta, con la que mejor me encuentro. Pero soy tenaz en mi desesperación y continúo cosiendo porque en realidad ya no estoy cosiendo un botón: estoy cosiendo el mundo, que se ha roto, estoy cosiendo el imperio romano, el bizantino, el carolingio, estoy devolviendo a mi cráneo el cabello perdido. Estoy agotado.

xoves, 2 de decembro de 2021

Otero: Arredor de si

Meu fillo, vai ao despacho e descolga aquel mapa grande... Quero velo antes de morrer... O sobriño coa axuda do señor Pascual trouxo á alcoba o mapa de Fontán. Pendurárono da parede. Os ollos do enfermo reviviron. A man figuraba sinalar horizontes. Unha pura alegría animaba a cara muchiña e branca. Adrián cunha vela na man ía alumando os lugares que o vello dicía con voz lonxana: Corme, Laxe, Camariñas, Niñóns... Adrián non sabía sempre atopar os sitios. O enfermo falaba:

-"Non, á dereita, á esquerda, un pouco ao norte”. A vela alumou longamente un nome e o sitio de Compostela. Adrián lía nomes de montes, de ríos, de ermidas. A luz ía seguindo os trazados dos camiños.
Adrián sentíase conmovido ata o máis fondo do seu ser. Tremándolle a man foi alumeando todo o camiño de Santiago, a terra de Ourense, as dúas aldeíñas xemeas do val onde eles estaban, parou un instante como un cirio funeral no nome do pobiño no que morría D. Bernaldo e logo foi recorrendo todo o debuxo das fronteiras e costas da Galicia: Don Bernaldo xa non falaba. Sorría.
Un rumor como da derradeira auga dunha fonte que se enxoita. Don Bernaldo morría docemente, e unha negra sombra corría sobre o mapa de Galicia.

Centenario de Lola Gaos

Pagou caro ser combativa, antifranquista, feminista, comunista, republicana... e aínda máis dicilo por televisión claramente e sen panos quentes.

luns, 22 de novembro de 2021

Isabel Coixet: La vida es un guión


¿Acaso no es bonito pensar que, escondida en el horno del piso al que nos acabamos de mudar, se oculta la partitura de una ópera genial, obra del anterior inquilino, que falleció sin dar pistas a nadie de su afición secreta, y que un día, sin darnos cuenta, asando una pata de cordero, la destruimos para siempre?

sábado, 20 de novembro de 2021

Dendrocronoloxía

É a ciencia que estuda a antigüidade da madeira. Permite saber o ano en que se cortaron as árbores e, tendo en conta o tempo de secado, establecer a datación aproximada para a madeira do soporte das obras.

A maioría das pezas das obras do Bosco proceden de carballos do Báltico. A madeira do soporte do Xardín das Delicias é dunha árbore cortada en 1458, e non usada até aproximadamente 1490, após un longo período almacenada.

domingo, 14 de novembro de 2021

Estrelas no Libro do Apocalipse do Beato de Liébana


Me enseñó una [foto] en la que se veía un enjambre de estrellas entre las que se agazapaba un leve destello; tuve que acercarme mucho para apreciarlo. Evans me explicó que era una estrella de una constelación llamada Cornax, de una galaxia que los astrónomos denominan NCG1365. [...]

Durante sesenta millones de años, la luz de la espectacular defunción de esta estrella viajó infatigable por el espacio hasta que, una noche de agosto de 2001, llegó a la Tierra en forma de un soplo de radiación, la luminosidad más tenue, en el cielo nocturno. Y, por supuesto, fue Robert Evans  desde su ladera perfumada de eucaliptos quien la detectó.

B. BRYSON: Breve historia de casi todo (p.42)

sábado, 13 de novembro de 2021

Urinarios de Méndez Álvaro

Urinarios de Méndez Álvaro

El sexo anónimo entre hombres se ha dado en todas las civilizaciones de la tierra, quizá porque entronca con algo animal, quizá porque siempre ha estado estigmatizado. O por la necesidad de conectar entre iguales, de ser uno mismo aunque sea por unos minutos.[...]

«El problema del cruising es que necesitas mucha gente alrededor para hacerlo», explica el autor [Alex Espinosa en Cruising. Historia de un pasatiempo radical]. «Necesitas extraños, necesitas variedad. El auge de la cultura del cruising está intrínsecamente ligado al auge de las ciudades-mercado de la Edad Media. Ciudades seguras. De repente se crearon espacios impersonales, plazas, calles y callejones compartidos por vecinos y familiares, pero también por viajeros, extranjeros y desconocidos». [...]
«El cruising […] está desprovisto de las dinámicas de poder que infectan las interacciones heterosexuales y existe fuera de las jerarquías tradicionales. El verdadero cruising permite a la gente establecer las condiciones de su deseo y que todos salgan satisfechos. Está basado en la igualdad».
En Historia del cruising: cuando el sexo es política

luns, 8 de novembro de 2021

Robinson nas Seychelles

A segunda vida do inglés Brendon Grimshaw comeza cando compra por trece mil dólares unha pequena illa deshabitada nas Seychelles (África Oriental) á que se muda, deixando todo atrás, mesmo o seu traballo de editor dun xornal.
A illa levaba 50 anos abandonada cando Brendon fixo dela o seu fogar acompañado dun amigo chamado René Lafortune, que só pasaría nela temporadas ocasionais; Brendon sen embargo, non marchou nunca.
Durante 39 años, Grimshaw e Lafortune plantaron 16.000 árbores coas súas propias mans, e abriron case cinco quilómetros de camiños.
En 2007, cando René Lafortune morreu, Brandon, de 81 anos, continuou na illa. Atraeu dúas mil novas especies de aves e introduciu máis dunha centena de tartarugas xigantes á beira da extinción. Grazas ao seu esforzo, aquela illa deserta hoxe acolle dous terzos da fauna das Seichelles e converteuse nun paraíso. Hai algúns anos un príncipe saudita ofreceu cincuenta millóns de dólares pola illa, pero o novo Robinson negouse a vendela porque non a quería ver convertida nun lugar de vacacións para ricos; en 2008 conseguiu o seu soño de que fose declarada parque nacional.

domingo, 7 de novembro de 2021

Lourenço xograr



 Ũa moça namorada
dizia um cantar d’amor,

e diss’ela: “Nostro Senhor,
hoj’eu foss’aventurada
que oíss’o meu amigo
com’eu este cantar digo
”.

A moça bem parecia
e em sa voz manselĩa
cantou e diss’a menĩa:
“Prouguess’a Santa Maria
que oíss’o meu amigo
com’eu este cantar digo
”.

Cantava mui de coraçom
e mui fremosa estava,
e disse, quando cantava:
“Peç’eu a Deus por pediçom
que oíss’o meu amigo
com’eu este cantar digo
”.

sábado, 6 de novembro de 2021

A música calada, a soedade sonora