Alexandre Chagnon: Cul

Falas estremeñas

David Seymour (Chim): Soldados nun café durante a guerra civil española (1939)

Please

Naruki Kukita

Roland Torpor: Cocina caníbal

Separe a dos enamorados. Ponga en una olla un trozo de mantequilla del tamaño de un bebé. Cuando la mantequilla esté caliente, mate a los enamorados deshechos en lágrimas, vacíelos, y, después, póngalos a cocer juntos. Cuando hayan adquirido una bonita palidez, retírelos. Haga un caldo con harina y mantequilla, sal, pimienta, un ramito de muguete (si es temporada), tomillo y laurel. Vuelva a echar a los enamorados en la olla, con una docena de cebollitas tiernas y, quince minutos antes de servir, añada unos cuantos champiñones. Se pueden agregar unos golpes y unas cuantas heridas.

Wilfrid Wood: Fisherman and Friend (ca. 2017)

Howard Carter e Cayetana, Duquesa de Alba

Caldaloba

 A Torre de Caldaloba (ou castelo de Vilaxoán como aparece citado en antigos documentos), foi construída nos séculos XIII ou XIV. O historiador Xabier Moure, que denunciou hai anos o abandono da fortaleza, sinalaba que «aínda que non é, canto a monumentalidade e arquitectura, a máis chamativa, si o é canto ao valor simbólico duns dos períodos que máis tinta ten verquido na Historia da Galicia medieval».

Foi destruída durante ao Revolución Irmandiña e reconstruída despois por Fernán Ares e Constanza de Castro, xenro e filla do mitificado mariscal Pardo de Cela. «Na torre resistiron os citados Fernán Ares e Constanza de Castro os ataques, a finais do século XV, dos Reis Católicos ata que tiveron que renderse ao podrecer a auga do alxibe», explica Moure, quen apunta que no ano 1646 aparece como propietario o conde de Fuensaldaña e vizconde de Altamira, Álvaro Pérez de Viveiro. No ano 1755 foi vendida a Gabriel María Montenegro, do pazo de Caldaloba, situado a uns poucos metros.

Tres modelos masculinos no estudio de Thomas Eakins (Pennsylvania, 1884)

Urinarios

 

Sodomitas de Valencia: Hacer bujonerías por el óculo trasero hasta la polución

Werther

"Dios sabe con qué delirio seguía yo sus pasos, cómo me embriagaba con sus ojos negros, en los que veía brillar el placer en su pureza completa"

(Werther de Goethe)

Pasquale Stracuzzi

—Un lindo zagalexo,
Prométesme, señor;
Tan lindo, que miralo
Será unha perdición;
Algo curto, ben feito,
De roxa, leda cor,
Con gorchetes de prata,
No estreito cinturón;
Que cando os aires viren
A folla ao catasoI,
Fará garridos pregues,
De min ao rededor.
 

Piago

Un slip vermello

Prato deseñado por Castelao para a Cerámica Celta de Pontecesures

A vella Estación de Autobuses de Santiago

Poema de "Lixeiro", de Ismael Ramos

Na casa de en fronte o home serra, martela.
Cada poucas semanas inicia unha obra nova sen sabermos se rematou a anterior.
Ningún veciño atende. Salvo eu, esta mañá.
Sento no escritorio e intento contar a historia dos meus nervios.
Fixo unha data concreta e despois serro, martelo. Espanto paxaros.
Os meus nervios son homes que entran e saen.
Escribo unha parábola sobre a traizón do mundo contra o mundo.
Un só home que entra e sae. Unha vez.
Esperto cedo e non recibo visitas.
Na casa de en fronte o veciño comeza a traballar antes ca min.
Ningún dos dous sabe da tarefa do outro: os avances, a duración.
O traballo é un misterio. Fixo unha data concreta dende a que empezar. Continúo.
O poema de amor sobrevive ao amor.
Preto de aquí, un home adulto chora na ducha durante dous, tres minutos.
Despois le algo que o reconforta.

Parmigianino: Retrato dunha muller nova (Cecilia Gozzadini), ca. 1530

Eli Wallach, Sergio Leone, Clint Eastwood e Lee van Cleef cean na rodaxe de O bon, o feo e o malo (1966)

Autorretrato

Día das Letras Galegas

Nikola Mihaylov: Retrato do Príncipe herdeiro Boris de Bulgaria cos seus irmáns Kiril, Nadejda e Eudoxia (1904)

Léxico

Mick Jagger

 Pedra filosofal, de António Gedeão

Eles não sabem que o sonho
É uma constante da vida
Tão concreta e definida
Como outra coisa qualquer

Como esta pedra cinzenta
Em que me sento e descanso
Como este ribeiro manso
Em serenos sobressaltos

Como estes pinheiros altos
Que em verde e oiro se agitam
Como estas aves que gritam
Em bebedeiras de azul

Eles não sabem que o sonho
É vinho, é espuma, é fermento
Bichinho a lacre e sedento
De focinho pontiagudo
No perpétuo movimento

Eles não sabem que o sonho
É tela, é cor, é pincel
Base, fuste ou capitel
Arco em ogiva, vitral,
Pináculo de catedral,
Contraponto, sinfonia,
Máscara grega, magia,
Que é retorta de alquimista

Mapa do mundo distante
Rosa dos ventos, infante
Caravela quinhentista
Que é cabo da boa esperança

Ouro, canela, marfim
Florete de espadachim
Bastidor, passo de dança
Columbina e arlequim

Passarola voadora
Para-raios, locomotiva
Barco de proa festiva
Alto forno, geradora

Cisão do átomo, radar
Ultrassom, televisão
Desembarque em foguetão
Na superfície lunar

Eles não sabem nem sonham
Que o sonho comanda a vida
E que sempre que o homem sonha
O mundo pula e avança
Como bola colorida
Entre as mãos de uma criança
(La la la ra la ra ra )

A tres bandas

 

Lucien Hubbard: Joan Crawford en 1924

Poema de Jorge Luis Borges

Ernst Alrik Ossian Liljendahl, de Suecia, 22 anos (1914). Non consta o motivo do arresto

Adai: altar e dolmen

Luís de Camões

Casting

My beautiful laundrette (1985)